Polityka mieszkaniowa
Polityka mieszkaniowa to częścią jest polityki socjalnej państwa. Jej zadaniem jest badanie, ocenianie dylematu mieszkaniowego jak i wyrównywanie szans społecznych w dostępie do mieszkań.
Przedmiot jest mieszkaniowy ważną kwestią społeczną mieszkanie albowiem jest zasadniczym dobrem człowieka spełniającym funkcje: ekonomiczną, socjalizacyjną, społeczną.
Mieszkanie decyduje o materialnych i społecznych warunkach w których egzystuje człowiek. Wady i zalety fizyczne mieszkania; powierzchnia, tworzą pozycja ramy egzystencji jednostki, rodziny i społeczeństwa. W rozwoju procesie społecznego nastąpiła ewolucja potrzeb mieszkaniowych od banalnego schronienia do sprawniej wyposażonych mieszkań. Budowa i utrzymanie zasobów mieszkaniowych, znaczną pochłaniając część towaru krajowego i angażując ogromne zasoby pracy, jest ważną dziedzinę gospodarki. Nakłady na potrzeb pokrycie mieszkaniowych powinny pochodzić z pensji prywatnych, ze środków publicznych, organów państwa, samorządów, organizacji o charakterze społecznym. Poczucie socjalnej sprawiedliwości domaga się projektowania godziwych warunków życia dla rodzin, jakie nie są w stanie swoim wysiłkiem ich sobie zapewnić. Niezbędne wydają się działania na rzecz zredukowania nierówności i jednakowych tworzenia szans rozwoju jednostkom i rodzinom. Wyróżniamy istotne trzy standardy polityki mieszkaniowej:
- korzystanie z mieszkania samodzielnego jest prawem każdej jednostki i rodziny,
- zagwarantowanie prawa takiego jest powinnością państwa wobec obywateli,
- koniecznością wspomaganie jest strefy mieszkaniowej z pomocą środków publicznych.
Prawa do mieszkania nie aczkolwiek można rozumieć jako obowiązku dostarczenia mieszkania wszystkim potrzebującym, a jako tylko powinność wkroczenia w przypadkach wymagających pomocy w uzyskaniu i utrzymaniu mieszkania o standardzie uznanym w statystyk warunkach gospodarczych za wystarczający.
Doświadczeniem krajów europejskich jest, powołaniem poza profesjonalnych organizacji finansujących budowę mieszkań lokatorskich, socjalnych, rozmaitych stworzenie organizacji użyteczności socjalnej się zajmujących budowaniem mieszkań o bardziej wiele niż zarządzaniem zespołami mieszkaniowymi na wynajem. Spotyka najrozmaitsze się organizacje tworzone poprzez samorządy lokalne, fundacje, instytucje społeczne, kościoły i spółdzielnie mieszkalne. Są to w instytucje zasadzie społeczne działające na zasadzie non zysk, bez zysku.
Mieszkalnictwo w Polsce jest jedną z najbardziej zaniedbanych dziedzin i należy do najgorzej zaspakajających potrzeby społeczne. Przyczyn regresu budownictwa nie można upatrywać w braku środków materialno-techniczych czy niedostatku wykonawstwa, tkwią one w się załamaniu źródeł finansowania budownictwa mieszkaniowego. Uwarunkowania mieszkalne w Polsce pozostają daleko w tyle do krajów Europy Zachodniej. Trudną odczuwa sytuację większa część społeczeństwa, a wyrażona jest ona deficytem mieszkań w stosunku do liczby gospodarstw domowych. Do zadań władz lokalnych należy:
- fragment C popieranie budownictwa, Towarzystw Budownictwa Społecznego, i współdziałanie z nimi, kreowanie im warunków działania,
- strategia utrzymania, modernizacji i odnawiania posiadanych zasobów mieszkaniowych,
- lokalna polityka budowlana, opieka nad drobną wytwórczością i rzemiosłem.
- prowadzenie polityki budownictwa społecznego, dostarczenia lokacji, ich uzbrojenie i rozbudowa maszyn komunalnych,
- doradztwo i wspieranie budownictwa indywidualnego,
- budownictwo socjalne, doradztwo grupom niedostatku społecznego, walka z bezdomnością,
Uzyskanie warunków ulepszenia mieszkaniowych ludności będzie tylko prawdopodobne przy wielostronnej pomocy państwa, bezpośrednich działaniach samorządów lokalnych, rozmaitych organizacji i organizacji społecznych jak i samej ludności. 
Jedynie działanie wspólne wszystkich takich gromad może przyczynić się do rozładowania kwestii mieszkaniowej w Polsce.